چهره قیامت در سوره قارعه

به گزارش وب گردي خبرگزاري صدا وسيما؛ سوره قارعه صد و یکمین سوره و از سوره‌های مکی قرآن است که در جزء سی‌ام جای دارد. نام سوره از واژه «القارعه» در آیه اول گرفته شده که یکی از نام‌های قیامت و به معنای کوبنده است.
سوره قارعه درباره قیامت و وقایع آن است و از پاداش کار‌های نیک و مجازات گناهان سخن می‌گوید. در روایات آمده است، هر کس این سوره را تلاوت کند، پرونده اعمالش در روز قیامت پربار خواهد بود.

علت نامگذاری سوره
نام سوره از واژه «القارعه» در آیه اول گرفته شده است. قارعه به معنای زدن بسیار سخت است و از نام‌های قیامت است. بعضى گفته‏ اند: بدین مناسبت قیامت را قارعه نامیده اند که دل‌ها را با فزع شدیدش و دشمنان خدا را با عذابش می‏کوبد.

محل و ترتیب نزول
سوره قارعه جزو سوره‌های مَکّی و در ترتیب نزول سی‌امین سوره‌ای است که بر پیامبر (ص) نازل شده است. این سوره در چینش کنونی مُصحَف، یکصدویکمین سوره قرآن است و در جزء سی‌ام قرار دارد.

محتوا
این سوره از آغاز تا پایان از واقعهٔ قیامت سخن می‌گوید و سختی‌ها و احوال آن روز و سرنوشت انسان را بیان می‌کند که اگر کسی اعمال نیک او بیشتر و سنگین‌تر از اعمال بد و گناهانش باشد از زندگی خوش و جاودانه برخوردار می‌شود و اگر کسی اعمال بد و گناهان او بیشتر و سنگین‌تر از اعمال نیک او باشد، بازگشت‌گاه او دوزخ است و در آتشی بس سوزان خواهد بود.

سنگینی ترازوی اعمال در قیامت
در تفسیر البرهان ذیل سوره قارعه روایت شده است هیچ چیز در ترازوی اعمال سنگین‌تر از صلوات بر محمد و آل محمد نیست. همچنین در برخی روایات آمده است، مراد از «فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ»، امیرالمؤمنین (ع) یا کسی است که ولایت حضرت را پذیرفته است و مراد از «وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ» کسی است که ولایت آن حضرت را انکار می‌کند.

متن و ترجمه سوره

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّ‌حْمَـٰنِ الرَّ‌حِیمِ
الْقَارِعَةُ ﴿١﴾ مَا الْقَارِعَةُ ﴿٢﴾ وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْقَارِعَةُ ﴿٣﴾ یَوْمَ یَکُونُ النَّاسُ کَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ ﴿٤﴾ وَتَکُونُ الْجِبَالُ کَالْعِهْنِ الْمَنفُوشِ ﴿٥﴾ فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ ﴿٦﴾ فَهُوَ فِی عِیشَةٍ رَّاضِیَةٍ ﴿٧﴾ وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ ﴿٨﴾ فَأُمُّهُ هَاوِیَةٌ ﴿٩﴾ وَمَا أَدْرَاکَ مَا هِیَهْ ﴿١٠﴾ نَارٌ حَامِیَةٌ ﴿١١﴾



به نام خداوند رحمتگر مهربان
کوبنده، (۱) چیست کوبنده؟ (۲) و تو چه دانى که کوبنده چیست؟ (۳) روزى که مردم، چون پروانه [هاى]پراکنده گردند، (۴) و کوه‌ها مانند پشم زده‌شده رنگین شود. (۵)، اما هر که سنجیده‌هایش سنگین برآید، (۶) پس وى در زندگى خوشى خواهد بود! (۷) و، اما هر که سنجیده‌هایش سبک بر آید، (۸) پس جایش «هاویه» باشد. (۹) و تو چه دانى که آن چیست؟ (۱۰) آتشى است سوزنده.