«مادران»، داستان نسلی که مقاومت را تربیت کرد

به گزارش خبرگزاری صداوسیما،  حسین رستم پور، افزود: «مادران»، با روایتی متفاوت از زندگی مادران شهدا، تلاش دارد تصویری انسانی‌تر و کمتر دیده‌شده از پشتوانه‌های مقاومت در ایران ارائه دهد، زنانی که اگرچه فرزندانشان در قاب تاریخ ماندگار شده‌اند، اما خودشان سال‌ها در سکوت زیسته‌اند.

وی گفت: ساخت این مجموعه از یک دغدغه شخصی آغاز شد. مادربزرگ من مادر شهید است و مادربزرگ آقای دهنوی، کارگردان سریال، نیز مادر شهید بود. ما همیشه احساس می‌کردیم دِینی نسبت به عمو‌های شهیدمان داریم و باید کاری انجام دهیم.

وی افزود: حدود یک سال روی این موضوع تحقیق کردیم و طرح‌های مختلفی نوشتیم تا اینکه با کتابی به‌نام «مادران»، از انتشارات روایت فتح روبه‌رو شدیم. این کتاب زندگی‌نامه چند مادر شهید را روایت می‌کرد، مادرانی که فرزندانشان چهره‌های شناخته‌شده یا فرمانده نبودند، همین زاویه برای ما جذاب بود. با همراهی آقای مقدم، طرح تکمیل شد و ایده اصلی از همان‌جا شکل گرفت.

وی درباره انتخاب زاویه روایت گفت: زندگی ما از کودکی با حضور مادران شهدا گره خورده بود. مادربزرگ‌هایمان را می‌دیدیم، با غم‌های خصوصی‌شان آشنا بودیم و در عین حال، صلابت بیرونی‌شان را هم لمس می‌کردیم. این تجربه زیسته باعث شد تصمیم بگیریم به‌جای روایت مستقیم جنگ، به سراغ مادران برویم، نسلی که این فرزندان را تربیت کرده‌اند.

تهیه‌کننده «مادران» درباره مستند بودن قصه‌ها گفت: حدود ۴۰ درصد هر داستان مستند و مبتنی بر واقعیت است و ۶۰ درصد برای دراماتیزه شدن به آن افزوده شده است. در هر قسمت تلاش کردیم طیف متنوعی از مادران را نشان دهیم، از مادر شهید ارمنی گرفته تا مادر اهل تسنن، از روستا تا شهر، از اقشار مختلف اجتماعی.

رستم‌پور با اشاره به اینکه یکی از ویژگی‌های «مادران»، تصویربرداری در مکان ها و فضاهای واقعی است، گفت: سخت‌ترین بخش کار همین بود. بسیاری پیشنهاد می‌دادند که به جای سفر به شهر‌های مختلف، کار را در تهران یا اطراف آن بسازیم، اما به نظر من اقلیم واقعی یکی از عناصر زیبایی اثر است.

وی افزود: ما در اردبیل، نمین، مناطق شمال غرب، خراسان و دیگر نقاط کشور تصویربرداری کردیم. هر منطقه فرهنگ، لهجه، پوشش و زیست‌بوم خاص خود را دارد. ترجیح دادیم سختی کار را بپذیریم، اما به واقعیت اجتماعی و فرهنگی هر منطقه وفادار بمانیم.

وی گفت: در این مجموعه نقش همه مادران را یک بازیگر بازی می کند و این بر می گردد به اینکه همه این مادران با وجود تفاوت‌های اقتصادی و اجتماعی، در «مادر بودن» مشترک‌اند. این تنهایی درونی و این صبوری در همه آنها وجود دارد.

وی در پایان گفت: تقریباً در هر خانواده ایرانی، به شکلی تجربه‌ای از فقدان، ایثار یا ارتباط با خانواده شهدا وجود دارد؛ خواه از طریق یک عموی شهید، دایی شهید یا آشنایی با مادران شهدا. وقتی این روایت‌ها پخش شد و مخاطب توانست با آن همذات‌پنداری کند، طبیعی بود که اثرگذاری بیشتری داشته باشد. فکر می‌کنم موفقیت «مادران» از همین‌جا می‌آید، از اینکه توانستیم یک روایت مستند-داستانی را صادقانه به تصویر بکشیم.