مادرانی که، چون کوه دماوند بر جای ماندند

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، متن کامل قصه‌ی منظوم محمد میرکیانی نویسنده کودک و نوجوان و پژوهشگر به شرح زیر است:

سرو سرفراز

قصه‌ای منظوم پیشکش به مقام مادران دلیر و بردبار کودکان شهید مینابی و همه‌ی کودکان آسمانی شده جنگ آمریکایی و صهیونی، مادرانی که، چون سروی سربلند در برابر توفان حوادث این روزها، ایستادند و خم شدند، اما از پا نیفتادند و، چون کوه دماوند بر جای ماندند.

امروز یادم آمد آن شب‌های نازنین

با لای لای مادرانه و قصه‌های پبش از این

در‌های هوی باد و پشت نگاه شب

آن‌گاه که دیو می‌دوید در کوره راه شب

قلبم میان هر قصه یک ستاره داشت

هر قصه با خود هزاران اشاره داشت

در هر اشاره هزار باغ می‌دیدم

در باغ‌ها هزاران چراغ می‌دیدم

در زیر هر چراغ هزاران درخت بود

ماندن کنار آن هزاران چه سخت بود

ماندم که سرو کهن چگونه مانده است؟

با خود ترانه‌ی ماندن چگونه مانده است؟

در گوش هر زمینی که با زمین آشناست

آوای این سرو پر طنین وآشناست

گاه می‌رسید توفانی از راه دور

تا بشکند غرور سرو با خشمی از غرور

گاه می‌شد که می‌زدند دیوان پر شمار

دشنه به قلب مهربان این سرو بی قرار

گاه می‌شکستند شاخ وبرگ آن

تا برگریزان شود وروز مرگ آن

گاه می‌شد که رود بود وآب نبود

هر چند که سرو تشنه بود وخواب نبود

در گرمای حادثه و سختی زمان

آن گاه که تیر‌ها رها می‌شدند از کمان

گاهی نسیم مهربانی از راه می‌رسید

آرام می‌آمد و، چون آه می‌رسید

با سرو می‌گفت و نوای ناز می‌خواند

سرو خم می‌شد و گویی نماز می‌خواند

پس می‌پرسیدم‌ای مادر این سرو چه بود؟

این قصه از کجا آمده واز چه بود؟
‌
می‌گفت این سرو سرفراز ایران ماست

همان که جانش به جان ماست

هرچند هستند دیوان همیشه در کمین

در زیر آسمان و به پهنای این زمین

این سرو قد کشیده سرفراز خواهد ماند!