گفتم رضا تمام وجودم امید شد ...

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، سمانه رحیمی، شاعر، درباره ولادت پربرکت حضرت امام رضا علیه‌السلام و از مردم امام رضایی ایران اسلامی سروده است. 

همپای بغض و هق هق باران گریستم 

همرنگ داغ سرخ شهیدان گریستم 

چون ابر بر سیاهی آن روزهای تلخ 

چون برفِ زمهریر زمستان گریستم

از روزهای سرد دی و سوگواری اش 

از فتنه های تیره ی دوران گریستم

با غنچه های پرپر میناب پر زدم 

با غربت و غبار دبستان گریستم 

بر خانه های ریخته از خصم اهرمن

بر تکه های پیکر بی جان گریستم

هر پل که زخم خورد و فرو ریخت خم شدم 

هر بار زخم خوردم و ویران گریستم

بی دست و پا جوان رشید آمد از نبرد 

بی لحظه ای درنگ پریشان گریستم 

از ناوِ لاله گون دنا ، عطر گل وزید 

از شعله های سرکش طوفان گریستم

باران شدم به حرمت گلهای بی مزار 

با گریه های مادر "ماکان " گریستم

این داغ را چگونه جهان دید و دم نزد ؟

این قصه را نوشتم و با آن گریستم 

هر چند داغدار و حزین است کشورم 

هر چند داغدار و فراوان گریستم

دیدم هوای بعثت مردم بهاری است 

دیدم بهشت گشته خیابان گریستم

شب را گره زدم به سحرگاه ، بعد از آن ...

شب ها که با تلاوت قرآن گریستم

با آیه های فتح و ظفر، دل قوی شدم 

با هر توسلم به خراسان گریستم

گفتم رضا (ع)تمام وجودم امید شد 

گفتم رضا (ع)به وسعت ایران گریستم

ایرانِ جان که بیمه ی سلطان مشهدی!

ایرانِ جان! برای تو از جان گریستم