شهادت؛ میراث سلیمانی

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، مرکز خراسان رضوی،شب بود و باران میبارید؛ سالروز شهادت علی بن موسی الرضا بودو مراسم شب شهادت مانند هر سال آغاز شده بود.

 می گویند: جایگاه مسئولان کشوری  در مراسم خطبه خوانی از خادمان عادی جداست؛

 مسئولان زیر ایوان نقارخانه می ایستند و خادمان عادی در میانه صحن انقلاب؛ اما او خودش را از میان مسئولان به میان خادمان می رساند تا دیده نشود ......

حسین کاشان عکاس، از راز آن شب پرده برمی‌دارد؛ با او همراه میشوم و به نیم طبقه صحنه انقلاب می روم دقیقا همان جایی که آن عکس معروف را گرفته است.

 می گوید:  اصلا نمی دانستم چه کسی داخل جمعیت ایستاده نادانسته عکس های خبری آن شب را گرفتم .

حسین کاشان با همان لهجه شیرین مشهدی ادامه می دهد: به کف صحن انقلاب که رسیدم  دوستانم گفتند : می‌دانی چه کسی اینجا بوده است و من متعجب و متحیر گفتم نه!!!

این عکاس مشهدی ادامه می دهد:پس از بررسی عکسها متوجه می شوم سردار سلیمانی میان خادمان عادی ایستاده است؛ بدون آنکه کسی بداند؛ بدون آنکه دیده شود؛ بدون تشریفات و بدون خبرنگار!

 حسین کاشان معتقد است: اگر سردارسلیمانی میان مسئولان بود هیچگاه آن عکس به آن اندازه در فضای مجازی دست به دست نمی شد.

می گوید:از نگاه من حاج قاسم نوع دیدنش و نوع دیده شدنش با همگان متفاوت بود؛ انگارکه با خدا معامله کرده است .

حاج حسین می گوید : باید در دل مردم باشی تا دیده شوی؛ او همیشه خودرا سرباز ملت می دانست و برای همین همیشه در دل ملت جای دارد.

روزی دیگر باز هم  حرم مطهر رضوی؛

ملاقاتی که به درخواست سردار سلیمانی انجام می شود آن هم، بدون تشریفات و بدون خبرنگار.

به دیدار بانویی می‌روم که هم دختر، هم همسر و هم مادر شهید است و از دیدارش با حاج‌قاسم می‌گوید.

 مادر شهید سجادی با دیدگانی اشک آلود می گوید: اصلا نمی دانم من آن روز تا تالار آینه حرم رضوی با چشم دل کشیده شدم یا با چشم سر .

می گوید: سردارآن روز بی مقدمه از من پرسید: اسم شما چیست؟ و من گفتم: مرضیه.

 و سردار به من گفت: مرضیه خواهرم هرچه دل تنگت میخواهد بگو ....

و من از همه سختی‌ها و مشکلات  سال‌های عمرم گفتم؛ از شهید شدن پدرم ، از تکه تکه های پیکر همسرم و از لباس های سوخته فرزندم با حاج قاسم صحبت کردم و او با جان و دل شنید.

  این مادر شهیداشک امانش نمی‌دهد و ادامه می دهد : دلم میخواهد بگویم تا همه او را بهتربشناسند و بدانند؛ به خدا قسم که من برای حاج قاسم دعا کردم.

می پرسم چه دعایی؟

می گوید: دعای شهادت همان چیزی که خودش خواسته بود که شهادت حق او بود. ‌

در این لحظه مادر شهید انگشتری زیبا از میان انگشتان رنجورش بیرون می کشد که نگینش سلیمانی است.

 آن را بر دیدگانش می‌کشد و می‌گوید: این تنها یادگار برادرم قاسم است.

۶ خرداد سال ۹۷ روزی متفاوت برای سردار دلهاست؛ روزی که خادمی حرم علی بن موسی الرضا برایش رقم می خورد و حکم خادمیش خوانده می‌شود....

 حاج محمود عارف از خامان رضوی می‌گوید: حاج قاسم همیشه قبل از عملیاتهای مهم به اینجا می آمد تا از امام رضا(ع) اذن بگیرد .

او ادامه می دهد: سردار می دانست که من گاهی مدیحه‌سرایی می‌کنم آن روز از من خواست تا برای روز اهدای نشان خادمیش آنجا باشم.

 حاج محمود بلندبلند با چشمانی اشک آلود مدحی را که آن روز خوانده است زمزمه می کند:

ای نوای قلب زارم هرچه دارم ازتو دارم/// تا قیامت ای رضا جان سر ز خاکت بر ندارم.

او ادامه می دهد: برای سردار همیشه دعا میکردم. می پرسم چه دعایی؟ و او می گوید: دعای شهادت، چرا که حاج قاسم هر وقت به حرم امام رضا می‌آمد ازما می خواست برای شهادتش دعا کنیم ، می‌گفت: به اربابت بگو دیر شده است عمر من گذشت.

 حاج قاسم با حرم عجین شده است چه در دفاع از حرم اهل بیت و چه در خادم الرضایی شدنش.

سردار دوباره به حرم باز می گردد، اما اینبارپیکر پاک و مطهرش .

 خادمی که تنها آرزویش شهادت بود حالا آرزویش و دعای همه کسانی که برایش دعا کردند، مستجاب میشود.

سردار بزرگی که همیشه از دیده شدن گریزان بود حالا یک ملت او  را بر دیدگانشان تا حرم بدرقه می کنند.

 جزدرد از آن نیمه شب تار نیامد/// جز داغ از آن روز پدیدار نیامد

پیچید خبرهای بدی در دهن شهر/// اما احدی در پی انکار نیامد

آیینه فرو ریخت دل باغچه لرزید/// صبح آمد و خورشید به دیدار نیامد

یک شهر به روی گسل حادثه برخاست /// جز بانگ عزا بر سر بازار نیامد

 آنی که نبوده است هماورد تو ای مرد /// پوشیده تو را کشت به پیکار نیامد

تاریخ به تکرار خودش خاک به سر ریخت /// صفین قد افراشت و عمار نیامد

یک پرده زغمبارترین قصه شیعه است /// فرمانده که بی سر شد و سردار نیامد

در خاطره هیئتیان زنده شد این دم /// «ای اهل حرم میر علمدار نیامد»

شاعر :الهام امین

نویسنده وخبرنگار: سیده تکتم سیدی