ثبت زیارت رضوی در فهرست میراث معنوی ملی ایران

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز خراسان رضوی، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان رضوی گفت:به پیشنهاد این اداره کل با همکاری آستان قدس رضوی، موضوع "زیارت رضوی" در فهرست میراث فرهنگی معنوی و ناملموس ملی ایران به شماره ۲۰۱۵ ثبت و به استانداران سراسر کشور ابلاغ شد.

مکرمی‌فر گفت: ثبت این اثر معنوی با گستره ملی ایران مقدمه‌ای بر انجام پژوهش‌های مرتبط با آداب و رسوم، باورها، سنت‌ها و اعتقادات اقوام ایرانی و زمینه‌ای برای بازشناسی، حفظ وترویج آن‌ها در کشور خواهد بود.

وی گفت: به استناد منابع موثق، پس از هجرت تاریخی-سیاسی حضرت رضا(ع) از مدینه به مرو، ارادتمندان آن امام همام در طول مسیر و در شهر‌ها و روستا‌های ایران به زیارتش می‌شتافتند، اما پس از شهادت ایشان در سال۲۰۳ هـ.ق، محل خاکسپاری امام هشتم(ع)، به نام "مَشهدِ طوس" مطاف زائران‌اش از اطراف و اکناف شد و نخستین بارقه‌های زیارت رضوی درخشیدن گرفت.

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان رضوی گفت: با گذشت حدود هزار و ۲۰۰سال از واقعه شهادت ثامن الحجج (ع) زیارت رضوی از جنبه‌های مختلف مشحون از آداب و رسوم و باور‌هایی است که به اهمیت این موضوع به عنوان میراث‌فرهنگی ناملموس مذهبی می‌افزاید.

مکرمی‌فر افزود:چاووش خوانی در مبدأ، توقف در تپه سلام‌های متعدد قبل از مشهد مقدس، سلام دادن به آن حضرت داخل شهرمشهد، تشرف بارگاه ملکوتی حضرت(ع)، خواندن زیارت‌نامه و ادای احترام و تعظیم و زیارت از راه دور و نسبت دادن عنوان "مشهدی" به زیارت کنندگان پس از بازگشت از سفر زیارتی از سنت‌های این زیارت است.

وی گفت: برخی از آداب دیگر این زیارت شامل غسل زیارت قبل از تشرف به حرم، پوشیدن لباس پاک، کوتاه برداشتن گام‌ها هنگام حرکت به سمت روضه مقدس و با آرامی و وقار حرکت کردن، پا برهنه بودن هنگام تشرف به روضه منوّر، خوش بو کردن، توجه و حضور قلب داشتن در وقت رفتن به حرم مطهّر، توقف در آستانه حرم شریف و اجازه ورود خواستن، بوسیدن آستانه مبارک، سجده کردن برای خدا به شکرانه توفیق زیارت، داخل شدن به حرم با پای راست و خارج شدن از آن با پای چپ، نزدیک شدن به ضریح از پیش روی، ایستاده بودن هنگام زیارت، گفتن تکبیر، خواستن حاجت برای خود و برادران دینی است.

"زیارت" عامل ارتباط و اُنس روحی و تکریم قلبی انسان به منشأ خیرات و برکات محسوب می‌شود و وحتی بین دیگر مذاهب نیز به عنوان سنت پسندیده متداول میان ادیان مختلف مشترک است.